mercimek kadar küçük, mercimek kadar turuncu şeyler
Her şey tamammış, bir de üstüne çok vaktim varmış gibi, geçen aylarda yeni bir projeye giriştim…
(…) Derin’le ilişkiniz her anlamıyla daha tutkulu hale geliyor. Kavgalar daha tekme-tokatlı, ısırmalı, ama oyunlar da daha kahkahalı oluyor giderek. (…)
M.E.B., 9 Mayıs 2012 tarihli “12 Yıllık Zorunlu Eğitime Yönelik Uygulamalar” Genelgesi’nde uzun süredir belirsizliğini koruyan yaş konusunu açıklığa kavuşturdu:
30 Eylül 2012 tarihi itibariyle 66 ayını tamamlayan çocukların okul kayıt işlemleri e-okul sistemi üzerinden merkezî olarak yapılacaktır.
Bu yıl Derin’i apar topar ilkokula başlatmak konusunda ciddi şüphelerimiz vardı. Hatta “Sınıfın küçüğü olacağına büyüğü olsun” yaklaşımını benimsemiş, onu bir yıl daha anaokuluna gönderip, bu sırada bu yeni sistemin biraz oturmasını beklemeyi kararlaştırmıştık.
Bu genelgeye göre Derin zaten kapsam dışı kaldı. Tam 9 gün farkla! Derin bir ohh…
Yavruların ufağı,
Bu ay, hiç konuşamayacağını düşünen bazı aile bireylerine inat (Merhaba, yakışıklı amca!), ilk cümlelerini kurdun. “Anne, koy!” ve “Mama gitti,” gibi basit şeyler… Bazılarımız çabuk unutmuş olabilir, ama bu yaşta bunlara cümle deniyor. Kabul, Derin’in bu aydaki kelime hazinesi biraz daha genişti, ama birincisi, o ilk çocuktu ve senden çok daha fazla kesintisiz ilgiye sahipti. İkincisi, onun mektupları yaşanan ayların, söylenen yeni sözcüklerin tam dökümleriydi; seninkilerse akılda şans eseri kalanlardan birer potpuri…
Bir türlü fotoğraflarını ekleyemediğim için neredeyse iki ay geciken bu mektubuma bir itirafla başlayacağım: Bizim evde aile içi şiddet var…
Kasım ayında, Yapı Dergisi’nin 360. sayısında çok önem verdiğim bir konuda bir yazım çıkmıştı: Ürettiğimiz çöpten sorumlu olmak…
Aynı yazı bu hafta alternatifenerji.comda. Buyrun…
