Geçen hafta İstanbul Fuar Merkezi’nde 3. Güneş Enerjisi Teknolojileri Fuarı vardı. Haftasonu biraz arkadaşlara yardım için, biraz da meraktan gittim, gezdim. Bunca yıldır kitap ve tasarım fuarlarından başka bir şeye merak duymamış bir insan olarak merak ettim, çünkü sonbaharda Hamburg’da yapılan PVSEC fuarıyla karşılaştırmak istedim.

Fark ettim ki hiç bu maceramdan bahsetmemişim. Eylülde iki günlüğüne Hamburg’daydım. Gidişim epey komik oldu…

Siz hâlâ çocukken olduğu gibi yılbaşından haftalar önce heyecanlanmaya başlıyor, hediye alışverişinden zevk alıyor, yeni yılın eskisinden daha iyi olacağına dair bir iyimserlik rüzgârına kapılıyor musunuz?
Ben çok uzun süredir aralık ayının başında bir gözlerimi açıyor, “A-a, sene bitmiş,” diyorum. Sonra da aynı şekilde yaşamaya devam ediyorum. Tüketim çılgınlığının bir parçası olmayı reddettiğim için, sadece annemle Ceylan’a, ihtiyaçları olduğunu öğrendiğim, süpriz olmayacak bir şey alıyorum. Son üç senedir, babamın yılbaşını takip eden ve herkeste balyoz etkisi yaratan kötü sürprizinden beri, yılbaşı gecesi bir şeyler yapma isteği bile duymuyorum. Ama sonra yılbaşına …

Alışverişte bez torba kullanımı yaygınlaşadursun, Ayvalık’taki esnaf, müşterilerine naylon poşet vermek yerine, ürünlerini bu şahane keselerin içine koyuyormuş. Eldeki gazete kâğıtlarına makineyle veya elle artık kumaş parçaları, ipler dikmekten ibaret, sıfır masraflı bir yöntem.

Eline iğne iplik almaya hiç üşenmeyen annem toplayıp birkaç örnek getirmiş. Oturdu, kendi versiyonlarını üretti (aşağıdaki, bunlardan bir tanesi). Bence gayet şık duruyorlar. Üstelik göründüklerinden çok daha dayanıklılar…

Bütün köşe yazarları “yıllık izinlerinin bir bölümünü kullanmak üzere” usulca yok oladursun, ben de tatilimsi bir şey yapıyorum. Gecede en iyi ihtimalle yedi saat -o da, bölüntülü olarak- uyurken, gün boyu yapış yapış sıcakta boynuma dolanan koalayı oradan oraya taşırken, koala izin vermedikçe ayaklarımı suya zor sokarken, yaptığım şeye tatil demek biraz iddialı olur. Yine de summertime and the living is easy…

İki kuşak üstümdekiler hayattan elini eteğini çekeli -aradaki kuşaktakiler de besbelli kendi annelerine güvenip bu mühim geleneği sürdürecek bilgi ve becerilere yeteri kadar önem vermediğinden- birkaç yazdır reçel kaynatma işi başa düştü…

Jaime Morrison Curtis, kızı doğduğundan beri “tuttuğu” blogda, onun bir gün işine yarayabilecek tavsiyeleri biriktiriyor. Okuyuculardan gelen tavsiyeleri de kabul ediyor. Bu tür bilgelik derlemelerinin insana hep biraz tepeden baktığını düşünürüm. Ama bu hoşuma gitti.

Siteden bazı alıntılar…

Denemedim, ama aktarmaya değer diye düşündüm.

Tarifi şöyle:
Bir bardak çamaşır sodası
Bir bardak boraks
Bir kalıp kastil sabunu…

Geçen hafta, Beşiktaş Belediyesi sınırları içinde oturanlar, Anneler Günü sabahı kapılarını açar açmaz bir adet karanfille karşılaştılar.
Bu ilk değildi. İsmail Ünal bunu Kadınlar Günü de dahil olmak üzere, uzun süredir yılda birkaç kez yapıyor. Çiçeklerin ambalajı önceki senelerde daha bir ucuzdu sanki; bu sene iyice özenilmiş, bezenilmiş, belediye başkanımızın adı, geri dönüştürülmüş kâğıt çantaların üzerine basılmış; çantalar, saplarından kapı tokmaklarına asılmış. Tekrar seçildiği için teşekkür ediyor herhalde bizlere. Halkla ilişkiler çalışması. Halkın parasıyla…
Mahalle çöplüklerinde gözden kaçırmak mümkün değildi: O çiçekler ve kâğıt çantalar, ertesi güne kalmadan çöpü boyladılar. Onca çiçek, …

2012 Architechten ve Jeanne van Heeswijks işbirliğiyle, Hollanda’da paslanmaz çelik mutfak evyelerinden yapılmış, kültürel etkinlikler için kullanılan bir bina…

Ve de sebze yıkarken, bulaşık çalkalarken kullanılan atık suyu evyenin içinde toplayan bir ikinci evye…

Tamamını görmek için başlığı tıklayın.

Ben küçükken, kuzenlerimle aramızda “Küçülünce bana ver,” diye bir ifade vardı. Bu, “Üstündekini çok beğendim,” demenin bir başka yoluydu. Başkasının eskisini giymek, bizce güzel bir şeydi.

Bugün, yalnız yeni giysi giyen bir kuşak var. Ben hâlâ Derin için arkadaşlarımın çocuklarıyla kıyafet değiş tokuşu yapmaktan hoşlanıyorum. Gerçi yapmasam bile, sırf hediye gelenlerle Derin iki sene daha alışverişsiz yaşar gibi görünüyor.

Elindekini sonuna kadar kullanmak isteyenler veya belli bir pantolondan ayrılamayanlar ya da sırf dikiş dikmekten hoşlananlar için, minik bir proje buldum. Çocukların küçülen pantolonlarını uzatıp bir sezon daha giymelerini sağlıyor.

Kozmetik ürünlerin toksik değerlerini öğrenebileceğimiz (ve dehşete düşebileceğimiz) bir site var: http://www.cosmeticdatabase.com/

Sitede marka ismiyle arama yapılabildiği gibi, ürünlerin içindeki kimyasal maddelere göre de arama yapılabiliyor. Ürünler, kanserle, üreme bozukluklarıyla, hormonal bozukluklarla, alerjilerle vs. ilişkilerine göre puanlandırılıp üç sınıfa ayrılıyor: 0-2 (low hazard), 3-6 (moderate hazard) ve 7-10 (high hazard).

Bebek şampuanlarının, bebek yağlarının, sırf “bebeklere özel” üretildikleri için güvenli olduğunu varsayıyoruz ya… İşte pek çoğumuzun kullandığı bazı ürünlerin puanları…