Geçen hafta İstanbul Fuar Merkezi’nde 3. Güneş Enerjisi Teknolojileri Fuarı vardı. Haftasonu biraz arkadaşlara yardım için, biraz da meraktan gittim, gezdim. Bunca yıldır kitap ve tasarım fuarlarından başka bir şeye merak duymamış bir insan olarak merak ettim, çünkü sonbaharda Hamburg’da yapılan PVSEC fuarıyla karşılaştırmak istedim.

Fark ettim ki hiç bu maceramdan bahsetmemişim. Eylülde iki günlüğüne Hamburg’daydım. Gidişim epey komik oldu…

Siz hâlâ çocukken olduğu gibi yılbaşından haftalar önce heyecanlanmaya başlıyor, hediye alışverişinden zevk alıyor, yeni yılın eskisinden daha iyi olacağına dair bir iyimserlik rüzgârına kapılıyor musunuz?
Ben çok uzun süredir aralık ayının başında bir gözlerimi açıyor, “A-a, sene bitmiş,” diyorum. Sonra da aynı şekilde yaşamaya devam ediyorum. Tüketim çılgınlığının bir parçası olmayı reddettiğim için, sadece annemle Ceylan’a, ihtiyaçları olduğunu öğrendiğim, süpriz olmayacak bir şey alıyorum. Son üç senedir, babamın yılbaşını takip eden ve herkeste balyoz etkisi yaratan kötü sürprizinden beri, yılbaşı gecesi bir şeyler yapma isteği bile duymuyorum. Ama sonra yılbaşına …

Alışverişte bez torba kullanımı yaygınlaşadursun, Ayvalık’taki esnaf, müşterilerine naylon poşet vermek yerine, ürünlerini bu şahane keselerin içine koyuyormuş. Eldeki gazete kâğıtlarına makineyle veya elle artık kumaş parçaları, ipler dikmekten ibaret, sıfır masraflı bir yöntem.

Eline iğne iplik almaya hiç üşenmeyen annem toplayıp birkaç örnek getirmiş. Oturdu, kendi versiyonlarını üretti (aşağıdaki, bunlardan bir tanesi). Bence gayet şık duruyorlar. Üstelik göründüklerinden çok daha dayanıklılar…

11. Uluslararası İstanbul Bienali’nin teması “İnsan Neyle Yaşar?”

Bu çarpıcı başlık, Bertolt Brecht’in Elisabeth Hauptmann ve Kurt Weill ile birlikte yazdığı Üç Kuruşluk Opera adlı oyunun ikinci perdesinin kapanış parçasının (Denn wovon lebt der Mensch?) Türkçe’si…

Çok düşündürücü, kabul etmek lazım. Ben kendi adıma bu sorunun cevabını henüz verebilmiş değilim. Ama arkadaşımız, komşumuz, Beşiktaş’ın bence en başarılı meze restoranının işletmecisi Sıdıka, kendi cevabını verdi:

İnsan zeytinyağı ile yaşar.

2012 Architechten ve Jeanne van Heeswijks işbirliğiyle, Hollanda’da paslanmaz çelik mutfak evyelerinden yapılmış, kültürel etkinlikler için kullanılan bir bina…

Ve de sebze yıkarken, bulaşık çalkalarken kullanılan atık suyu evyenin içinde toplayan bir ikinci evye…

Tamamını görmek için başlığı tıklayın.

Ben küçükken, kuzenlerimle aramızda “Küçülünce bana ver,” diye bir ifade vardı. Bu, “Üstündekini çok beğendim,” demenin bir başka yoluydu. Başkasının eskisini giymek, bizce güzel bir şeydi.

Bugün, yalnız yeni giysi giyen bir kuşak var. Ben hâlâ Derin için arkadaşlarımın çocuklarıyla kıyafet değiş tokuşu yapmaktan hoşlanıyorum. Gerçi yapmasam bile, sırf hediye gelenlerle Derin iki sene daha alışverişsiz yaşar gibi görünüyor.

Elindekini sonuna kadar kullanmak isteyenler veya belli bir pantolondan ayrılamayanlar ya da sırf dikiş dikmekten hoşlananlar için, minik bir proje buldum. Çocukların küçülen pantolonlarını uzatıp bir sezon daha giymelerini sağlıyor.

Yılda en aşağı otuz kitap devirebildiğim o güzel günlerde birkaç kez gördüğüm bir rüya vardı. Birisi beni kitaplarla dolu bir odaya veya dükkâna sokuyor ve istediğimi almamı söylüyordu. Olasılıklardan başım dönmüş vaziyette uyandığımda yaşadığım düş kırıklığını hiç sormayın…

Doğum sancıları başlayan bir kadın, heyecandan gözüne uyku girmeyeceğini anlayınca ne yapar? Kalkar, kocasını uyandırır, bebek için son hazırlıkları yapar, hastane çantasını gözden geçirir, duşa girer, değil mi?

Ben bunu yaptım…