Siz hâlâ çocukken olduğu gibi yılbaşından haftalar önce heyecanlanmaya başlıyor, hediye alışverişinden zevk alıyor, yeni yılın eskisinden daha iyi olacağına dair bir iyimserlik rüzgârına kapılıyor musunuz?
Ben çok uzun süredir aralık ayının başında bir gözlerimi açıyor, “A-a, sene bitmiş,” diyorum. Sonra da aynı şekilde yaşamaya devam ediyorum. Tüketim çılgınlığının bir parçası olmayı reddettiğim için, sadece annemle Ceylan’a, ihtiyaçları olduğunu öğrendiğim, süpriz olmayacak bir şey alıyorum. Son üç senedir, babamın yılbaşını takip eden ve herkeste balyoz etkisi yaratan kötü sürprizinden beri, yılbaşı gecesi bir şeyler yapma isteği bile duymuyorum. Ama sonra yılbaşına …

Alışverişte bez torba kullanımı yaygınlaşadursun, Ayvalık’taki esnaf, müşterilerine naylon poşet vermek yerine, ürünlerini bu şahane keselerin içine koyuyormuş. Eldeki gazete kâğıtlarına makineyle veya elle artık kumaş parçaları, ipler dikmekten ibaret, sıfır masraflı bir yöntem.

Eline iğne iplik almaya hiç üşenmeyen annem toplayıp birkaç örnek getirmiş. Oturdu, kendi versiyonlarını üretti (aşağıdaki, bunlardan bir tanesi). Bence gayet şık duruyorlar. Üstelik göründüklerinden çok daha dayanıklılar…

2012 Architechten ve Jeanne van Heeswijks işbirliğiyle, Hollanda’da paslanmaz çelik mutfak evyelerinden yapılmış, kültürel etkinlikler için kullanılan bir bina…

Ve de sebze yıkarken, bulaşık çalkalarken kullanılan atık suyu evyenin içinde toplayan bir ikinci evye…

Tamamını görmek için başlığı tıklayın.

Ben küçükken, kuzenlerimle aramızda “Küçülünce bana ver,” diye bir ifade vardı. Bu, “Üstündekini çok beğendim,” demenin bir başka yoluydu. Başkasının eskisini giymek, bizce güzel bir şeydi.

Bugün, yalnız yeni giysi giyen bir kuşak var. Ben hâlâ Derin için arkadaşlarımın çocuklarıyla kıyafet değiş tokuşu yapmaktan hoşlanıyorum. Gerçi yapmasam bile, sırf hediye gelenlerle Derin iki sene daha alışverişsiz yaşar gibi görünüyor.

Elindekini sonuna kadar kullanmak isteyenler veya belli bir pantolondan ayrılamayanlar ya da sırf dikiş dikmekten hoşlananlar için, minik bir proje buldum. Çocukların küçülen pantolonlarını uzatıp bir sezon daha giymelerini sağlıyor.

Doğum sancıları başlayan bir kadın, heyecandan gözüne uyku girmeyeceğini anlayınca ne yapar? Kalkar, kocasını uyandırır, bebek için son hazırlıkları yapar, hastane çantasını gözden geçirir, duşa girer, değil mi?

Ben bunu yaptım…

Migros, çevre veya tasarruf denince aklıma ilk gelen şirketlerden değil açıkçası. Belli ebat dahilinde iki boyutlu her tür kâğıt nesneye ayraç gözüyle baktığım için, geçen gün mağazalardan birinde ekmek şeklinde kesilmiş bir el ilanı çarptı gözüme. “Ekmek israfını önlemek ve yol açtığı ekonomik kayıpları en aza indirmek için” öneriler sıralanıyor ilanda. Kendi internet sitelerindeyse, çevre alanındaki sosyal sorumluluk projeleri listelenmiş. Van Gölü’nü temizleyip, 2006 yılında mağaza ve yönetim birimlerinden toplanan 18.000 ton kâğıt, karton, ambalaj ve metal atığı geri dönüştürmüşler. Dönelim el ilanına…