Derinim,
Son mektubumdan bu yana 3 yaş-3 aylık olmuşsun. İnsan çocuklandıkça hayat gerçekten bir değişik hızla akıyor. Gerçekçi anlarımda bu mektupların kardeşin doğduktan sonra iyice düzensizleşeceğinden endişeleniyorum, ama öyle olmaması için elimden geleni yapacağım. Biraz doğum iznine ayrılmak işimize yarayacak sanırım…

Üç senedir Derin’in doğum hikâyesini yazmak istiyorum, nedense yazamıyorum. Yazdığım bazı şeyleri unutmamak için yazıyorum. Derin’in aylık mektupları ve seyahat anıları gibi şeyleri… Bazı şeyleriyse hiçbir ayrıntısını unutmayacağımı bildiğim halde yazmak istiyorum. Babamın ölüm hikâyesiyle Derin’in doğum hikâyesi böyle şeyler. Bunlardan ilkini mideme düğümler attığı halde kolayca yazmıştım, çünkü zannederim yazarsam o sahnelerin her an beynimde oynamasından kurtulacağımı hissetmiştim. Emanetçiye anılarımı emanet etmiştim sanki. İkincisini hâlâ yazamadığıma bakılırsa, bu anıları emanetçiye vermeye kıyamamışım…

Derin ya da maymun ya da kanguru ya da kurbağa,
Bugünlerde her sabah başka bir canlı olarak uyanıyorsun. Sana “Derin, hadi yumurtanı bitir,” dediğimiz zaman “Yok, ben tavşanım,” diye düzeltiyor ve kimliğin konusunda uzlaşmaya varmadan yumurta konusunu tartışmaya bile açmıyorsun. Parkta adını soranlara “Derin. Ama ben aslında kediyim,” gibi cevaplar veriyorsun…

Minik oğluşum,

Birkaç ay sonra evin en miniği sen olmayacaksın. Bunun hepimizin hayatında nasıl büyük değişiklikler yaratacağını henüz tam kestiremesen de, başta bu habere anlaşılır bir kaygıyla yaklaştın…

Derinimu,

Kasım-Aralık aylarında diline argoyu kattın. Şaşırdığın şeyler karşısında “Ohaa!” demek konusunda tereddüt etmiyor, bir şeyi yapmamanı söylediğimiz zaman “Yapiym ya,” “Boşver, yıkarız be,” gibi cevaplar veriyorsun…

Mektuplarda ipin ucunu kaçırdığım için sonbahar aylarını bir bütün olarak yazacağım. En son nerede kalmıştık? Ağustos ayıydı, Marmara Adası’ndaydık…

Yaz rehaveti, kış hazırlıkları (badana, vs.) derken mektuplar bir hayli aksadı. Okuyucularımdan da hoşnutsuz sesler yükselmeye başladı. Temmuz-Ağustos aylarının bir kısmını kapsayan 28. ayında Bay D. neler yaptı?…

Sevgili Derin Luengin,
Soyadını öğrendiğinden beri, sana iltifat için söylenen her şeyi, örneğin “Sen Küçük Prens misin?” gibi şımartma cümlelerini bile hakaret olarak alıp derhal düzeltiyorsun: “I-ıııh! Küçük Prens değilim! Derin Luengin’im.”

Tepine inatlaşa minyatür bir birey oluyorsun. İnisiyatifin oluşuyor yavaş yavaş. Önüne çıkan her sorun için büyüklere başvurmak yerine kendince çözümler üretiyorsun. Şu sıralar BBC’nin çocuk programlarından Tikaliba’yı (Tickabilla) keyifle izliyor, ama ekranda Balamory belirir belirmez aksi aksi “Ben bunu kapatırım,” deyip kumandaya davranıyorsun. İnsan ilişkilerinde hayat boyu kullanacağın bazı araçları keşfetmeye başladın. Bunlardan biri, duygu sömürüsü…

Derinim,
Sayende önümde yeni bir kariyer fırsatı var: İstanbul Park ve Bahçeler Müdürlüğü’ne talibim. Artık seninle günümüzün yarısını çocuk parklarında geçiriyoruz. Sen kaydıraktan yüzüstü ve baş aşağı kaymanın inceliklerini öğrenedururken, ben genellikle diğer annelerin enteresan sohbetlerine kulak veriyorum.

Geçen yaz ilk kez bir kedi tarafından ısırıldığından beri kedilerle içli dışlısın. Bu aysa ilk kez bir kediden tırmık yedin. Bir gün yine parkta, aslında son derece miskin ve uysal bir kedinin yanına, sevmek ve hal hatır sormak amacıyla yaklaştın: “Gel bebişim! L’aabee? İyisin?”…

Derinciğim,
Bu ay zamanını, duyduğun her sesi, gördüğün her hareketi taklit etmekle geçirdin. Kerem’in bu nedenle sana koyduğu ismi de derhal dudaklarınla burnunu büzüştürerek “Mukollit” diye tekrarlamaya başladın. “O ne demek be?” şeklinde tepki veren koca koca insanlar müsterih olsun: İntikamlarını aldın. Sen de 1 Mayıs’ta Kerem’in karşısına geçip, sabırsızlıkla lafını bitirmesini bekledikten sonra büyük bir heyecanla “Biji biji biji!” diyerek onu dumura uğrattın…