Buena Vista Social Club konserinde:
-Gracias, Istanbul!
-Eyvallah, Küba!

Ben küçükken, kuzenlerimle aramızda “Küçülünce bana ver,” diye bir ifade vardı. Bu, “Üstündekini çok beğendim,” demenin bir başka yoluydu. Başkasının eskisini giymek, bizce güzel bir şeydi.

Bugün, yalnız yeni giysi giyen bir kuşak var. Ben hâlâ Derin için arkadaşlarımın çocuklarıyla kıyafet değiş tokuşu yapmaktan hoşlanıyorum. Gerçi yapmasam bile, sırf hediye gelenlerle Derin iki sene daha alışverişsiz yaşar gibi görünüyor.

Elindekini sonuna kadar kullanmak isteyenler veya belli bir pantolondan ayrılamayanlar ya da sırf dikiş dikmekten hoşlananlar için, minik bir proje buldum. Çocukların küçülen pantolonlarını uzatıp bir sezon daha giymelerini sağlıyor.

Kozmetik ürünlerin toksik değerlerini öğrenebileceğimiz (ve dehşete düşebileceğimiz) bir site var: http://www.cosmeticdatabase.com/

Sitede marka ismiyle arama yapılabildiği gibi, ürünlerin içindeki kimyasal maddelere göre de arama yapılabiliyor. Ürünler, kanserle, üreme bozukluklarıyla, hormonal bozukluklarla, alerjilerle vs. ilişkilerine göre puanlandırılıp üç sınıfa ayrılıyor: 0-2 (low hazard), 3-6 (moderate hazard) ve 7-10 (high hazard).

Bebek şampuanlarının, bebek yağlarının, sırf “bebeklere özel” üretildikleri için güvenli olduğunu varsayıyoruz ya… İşte pek çoğumuzun kullandığı bazı ürünlerin puanları…

Ben artık, günlerce çalıştıktan sonra işaret parmağınla orta parmağını aynı anda havaya kaldırarak söylediğin gibi “İki yaşaşaşında” bir çocuk annesiyim. Bu ne zaman oldu? Nasıl oldu? Ben kendimi hâlâ taze anne zannederken sen nasıl bu yaşa geldin? Aslında pekâlâ biliyorum tabii: Hâlâ taze anneyim, çünkü daha önce hiç iki yaşında bir çocuğun annesi olmadım. Yenidoğan annesi oldum, altı aylık, on iki aylık bir bebeğin annesi oldum, ama bu sonuncusu ilk kez başıma geliyor…

23. ayın mektubunu, çevirileri bitirme telaşından, bir ay kadar geciktirdim. Geçen gün iki yaşını bitirdin. 23. ayda sen neler yaptın, bir bakalım.

Önce başlığın nereden çıktığını anlatayım. Seni uyuturken birkaç kez Mini Mini Bir Kuş’u mırıldanmıştım. Başta şarkıyı özellikle sevdiğini belirten hiçbir tepki vermediğin halde, ben sıkılıp başka bir şey söylemeye kalktığım gün hemen “I-ıhhh! Başka şarkı!” diye itiraz ettin. Hangi şarkıyı istediğini sorunca da düşündün, düşündün, sonra “Adının bu olmadığını ben de biliyorum, ama idare et,” der gibi bakarak “Kuş Bebek!” dedin…

En son çevirim iki yıl önce basılmıştı. Arayı bu kadar açmak değildi niyetim.

Louis Sachar’ın Yamuk Okul dizisinin ilk kitabı İletişim Yayınları’ndan çıkıyor çıktı: Yamuk Okul’dan Yumuk Hikâyeler. Daha güzel bir resmini bulunca ekleyeceğim.