Alışverişte bez torba kullanımı yaygınlaşadursun, Ayvalık’taki esnaf, müşterilerine naylon poşet vermek yerine, ürünlerini bu şahane keselerin içine koyuyormuş. Eldeki gazete kâğıtlarına makineyle veya elle artık kumaş parçaları, ipler dikmekten ibaret, sıfır masraflı bir yöntem.

Eline iğne iplik almaya hiç üşenmeyen annem toplayıp birkaç örnek getirmiş. Oturdu, kendi versiyonlarını üretti (aşağıdaki, bunlardan bir tanesi). Bence gayet şık duruyorlar. Üstelik göründüklerinden çok daha dayanıklılar…

Antoine de Saint-Exupery’nin bir sözü var: “La perfection est atteinte, non pas lorsqu’il n’y a plus rien à ajouter, mais lorsqu’il n’y a plus rien à retirer.”

“Buyur?” diyorsanız, bir güzel çevirisi de var İngilizce’ye: “Perfection is finally attained not when there is no longer anything to add, but when there is no longer anything to take away.” Şu anda pek çeviri yapacak halde değilim, ama kısaca şöyle diyebiliriz sanırım: Ekleyecek değil, çıkaracak bir şey kalmadığı zaman mükemmellik yakalanmış demektir.

Hepimiz her gün bir çeşit jonglörlük yapıyoruz. İşimiz, sosyal hayatımız, çocuklarımız, ev işleri, angaryalar, hobilerimiz, ertelediklerimiz, hayatı bir anda rayından çıkaran acil durumlar, hastalıklar arasında, hiçbir şeyi elimizden düşürmeden, giderek daha hızlı çevirebileceğimizi sanarak ilerlemeye çalışıyoruz. Daha fazlasını üstlenene kadar da anlamıyoruz önceki hayatımızda aslında daha ne kadar çok şeye yer olduğunu. Peki günümüzün her dakikası tıka basa dolu olmak zorunda mı gerçekten?